Like father, like son

Θυμάμαι πολύ συχνά τον πατέρα μου να επαναλαμβάνει ιστορίες που έβρισκα άκρως βαρετές κι ανούσιες… Ιστορίες για την παιδική μου ηλικία, το πρώτο μου βράδυ στο σπίτι, το πρώτο μου δόντι, τη φορά που έπεσα από το ποδήλατο, την πρώτη μου αγωνιστική που παρακολούθησα ως εκκολαπτόμενος «γαύρος»…

Από τον Georges Canet

Όλα αυτά δε με έφερναν σε αμηχανία, ειδικά όταν το κοινό των ρετρό διαλέξεων του ήταν ένα μάτσο συγγενείς, στην καλύτερη περίπτωση μου δημιουργούσαν ναυτία.

Όταν είσαι πιτσιρικάς βιάζεσαι να μεγαλώσεις, να ρίξεις γκόμενες, να κυκλοφορείς με σοβαρό αμάξι, να είσαι ο κάποιος της παρέας, να μη σου λέει κανείς τι θα κάνεις, τι κάνει καλό και πρέπει να το τρως, τι ώρα πρέπει να παρατήσεις την μπάλα και να γυρίσεις σπίτι.

Βέβαια, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σου πει ότι είσαι επαγγελματίας μπόμπιρας, γιατί το μοναδικό full time project που σου έχει ανατεθεί από τη φύση και την ανθρώπινη ιστορία είναι να μεγαλώσεις. Ποιος αποτέλεσε εξαίρεση; Τότε ο χρόνος φαίνεται να είναι εχθρός γιατί δεν κυλάει. Μετά γίνεται ο χείριστος εχθρός γιατί κυλάει και αφήνει στο πρόσωπο τα ξερά του αυλάκια. Παραμένει πολύσημη έννοια όμως. Γιατί ξαφνικά, εκεί που κατακτάται το παιδικό όνειρο και γίνεσαι μεγάλος, με ωραία γυναίκα δίπλα σου, με χορτάτη μνήμη από τις μικρές και μεγάλες αλητείες της πρώτης νιότης, με σοβαρό αμάξι, καλή δουλειά και συνήθη προβλήματα, εκεί που ευγνωμονείς το γεγονός ότι χαίρεις άκρας υγείας, παύεις να είσαι το παιδί του πατέρα σου… Γίνεσαι ο πατέρας του παιδιού σου…

Για το φύλο μας έχω την αίσθηση ότι το σοκ είναι μεγαλύτερο από ό,τι για τη μητέρα του παιδιού. Αυτό που παρακολουθείς και αντιλαμβάνεσαι είναι οι αλλαγές στους κοιλιακούς της συντρόφου σου, από άνω και κάτω σε ένα ενιαίο, το φορτηγό με τις ορμόνες που δεν έχει ωράριο όταν ξεφορτώνει, τα δεκάδες προσπέκτους από προικιά μωρού να αραδιάζονται στο σπίτι…

Ακόμα και οι υπέρηχοι, όπου βλέπεις ένα απόλυτο, ζωντανό θαύμα να εξελίσσεται, δεν κρύβουν καμία μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή που είχε το χτύπημα στην πλάτη από τον δικό σου πατέρα, το βλέμμα και το πιο γενναιόδωρο χαμόγελό που εισπράττεις ποτέ… κι είναι τη στιγμή που βλέπεις για πρώτη φορά το δικό σου παιδί.

Ένα σοκαριστικά δυνατό συναίσθημα, μια απουσία λέξεων ακόμη και μέσα από τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, μια ζωή που αλλάζει κι ίσως θέλει πολλά χρόνια και πολλές ρετρό ιστορίες για τις πρώτες φορές του δικού μου παιδιού, για να συνειδητοποιηθεί ο αντίκτυπος και η σημασία της.

Κι ακολουθούν τόσα ακόμη: Πολλά γραφικά σχόλια συναδέλφων για τα κόκκινα από το ξενύχτι μάτια, πολλά περισσότερα άγχη για τα κάθε κλάμα του, πλείστες ακόμη ευθύνες και οράματα για το δικό του μέλλον. Ένα μέλλον που προδιαγράφεται ως πρωθύστερο παρελθόν περιγραφών στο μυαλό μου, νανουρίζοντάς το με το βλέμμα να ταξιδεύει στην ονειροπόλα φαντασία κάθε φρέσκου γονιού. 

Μια φρεσκάδα που θα τολμήσω να περιγράψω με μία φράση που έχω κοροϊδέψει- αν όχι αποδοκιμάσει- αμέτρητες φορές, που φρονώ ότι κληροδοτείται μέσω χρωμοσωμάτων από πατέρα σε γιο και ενεργοποιείται την κατάλληλη στιγμή: Όσα χρόνια και αν περάσουν θα παραμείνει «το μωρό μου». Κλισέ;

Ήδη, δεν απέφυγα την περιγραφή σε φίλους της πρώτης μας νύχτας στο σπίτι, με ύφος και στόμφο γελοιωδέστερο του  πατρός μου…

0 replies on “Like father, like son”