Με μάγευε κι εμένα αυτός ο υπέροχος άνθρωπος. Και ως άνθρωπος και ως άνδρας και ως ηθοποιός. Με το τακτ, τη φινέτσα και την ευπρέπειά του. Αγάπησα όλες τις ταινίες κι όλους τους ρόλους του. Η ερμηνεία του ποτέ δεν φώναζε κι όμως πάντα σε ακουμπούσε. Η ματιά του χάιδευε και σαγήνευε, με απλό κι άμεσο τρόπο. Πάνω από όλα όμως ανθρώπινο.
Aπό Στέφανο Ξενάκη
Τον αγάπησα στον «Καλύτερο», το «Πέρα από την Αφρική», στα «Καλύτερά μας χρόνια», σε όλες τις ταινίες του που είδα. Για κάποιο λόγο η αγαπημένη μου είναι η «Ανήθικη Πρόταση», εκεί που ως εκατομμυριούχος προτείνει 1,000,000 δολάρια στον κινηματογραφικό άντρα της Demi Moore για μια νύχτα με τη γυναίκα του. Εκεί που έχεις κάθε λόγο να τον μισήσεις για το πως ζυγίζει τους ανθρώπους με χρήματα και θέλει ωμά να τους αγοράσει ή να τους νοικιάσει κι όμως δεν μπορείς. Κι εκεί ακόμη σε κερδίζει.
Με το τακτ και τον βελούδινο ανδρισμό του, γεμάτο γοητεία και συναίσθημα. Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή που αφηγείται στην Demi Moore για το κορίτσι στο τραίνο όταν ήταν πιτσιρικάς, που όταν κατέβηκε τον κοίταξε στα μάτια, αλλά ήταν πια αργά, γιατί το τραίνο είχε φύγει. Και που πήγαινε κάθε μέρα την ίδια ώρα στην ίδια στάση μήπως και την ξαναβρεί, αλλά δεν την ξαναβρήκε.
Άνθρωπος της ουσίας, ποτέ δεν προκάλεσε με τη ζωή του, στήριξε τον κινηματογράφο, βοήθησε όσο μπορούσε και μας έμαθε όλους και ειδικά εμάς τους άνδρες πως κάποιος μπορεί να είναι αρσενικό χωρίς να το φωνάζει. Ήσυχα, ανεπιτήδευτα, πάνω από όλα ανθρώπινα.
Έφυγε στον ύπνο του, ήσυχα, όπως κι έζησε. Άλλη μαγική σκηνή στο τέλος στα «Καλύτερά μας Χρόνια» εκεί που συναντά μετά από χρόνια την υπέροχη Barbara Streizand κι εκείνη του χαϊδεύει τα μαλλιά μια τελευταία φορά κι εκείνος την κοιτάζει τρυφερά. Από τα βλέμματα που δεν ξεχνιούνται. Όπως κι αυτός ο υπέροχος άνθρωπος.
