Ανεβαίνεις μια σκάλα στο Gare de Lyon, ανάμεσα σε βαλίτσες με ρόδες, ανακοινώσεις στα μεγάφωνα και ανθρώπους που τρέχουν να προλάβουν το τρένο για τη Μασσαλία. Σπρώχνεις μια πόρτα και ο θόρυβος κόβεται απότομα. Μπροστά σου ανοίγεται μια αίθουσα με ταβάνι δέκα μέτρων, επιχρυσωμένα στούκο, πίνακες σε κάθε εκατοστό τοίχου και πολυελαίους που θα ταίριαζαν σε ανάκτορο. Καλώς ήρθες στο Le Train Bleu.
Το μέρος γεννήθηκε το 1901, για την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, ως μπουφές του σταθμού. Εγκαινιάστηκε από τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας, Émile Loubet, και η Belle Époque δεν υπολόγισε ούτε στιγμή το κόστος. Η ιδέα ήταν απλή: όποιος περίμενε τρένο στην πιο πολυσύχναστη γραμμή της χώρας έπρεπε να νιώθει ότι το ταξίδι ξεκινά ήδη από το τραπέζι. Το όνομα που κουβαλά σήμερα το πήρε το 1963, από το θρυλικό πολυτελές τρένο που ένωνε το Καλαί με τη Γαλλική Ριβιέρα. Το 1972 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο, και δικαίως.

Το καλύτερο μέρος της ιστορίας είναι ό,τι βλέπεις πάνω από το κεφάλι σου. Οι πίνακες που καλύπτουν τοίχους και οροφή δεν είναι τυχαίες τοπιογραφίες. Απεικονίζουν τους προορισμούς της γραμμής Paris–Lyon–Méditerranée: λιμάνια, ακρογιαλιές, χωριά, βουνά, από τις Άλπεις μέχρι τη Νίκαια. Ουσιαστικά κάθεσαι μέσα σε μια τεράστια διαφήμιση ταξιδιού του 1900, φτιαγμένη από ζωγράφους της εποχής με μοναδικό στόχο να σε κάνουν να θες να χάσεις το επόμενο ραντεβού σου. Δουλεύει ακόμα.
Στα τραπέζια του, λέει η ιστορία του μέρους, έχουν καθίσει ο Σαλβαδόρ Νταλί, ο Ζαν Κοκτό και η Μπριζίτ Μπαρντό. Ο κινηματογράφος το έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές ως σκηνικό, και καταλαβαίνεις γιατί: δεν χρειάζεται φωτισμό, κάδρο ή διακοσμητή. Η αίθουσα παίζει μόνη της.

Εδώ έρχεται το ερώτημα που κάνει κάθε άνθρωπος με μυαλό: τρώγεται κιόλας ή ζεις μόνο από την εικόνα; Η απάντηση είναι ότι η κουζίνα δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με πειραματισμούς, και καλά κάνει. Είναι κλασική γαλλική brasserie υψηλού επιπέδου. Το γνωστότερο πιάτο είναι το gigot d’agneau, το αρνίσιο μπούτι που ψήνεται επί ώρες και κόβεται σχεδόν με κουτάλι, με πατάτες gratin δίπλα. Υπάρχουν escargots, tartare, ψάρι της ημέρας, και στο τέλος το baba au rhum, που σου φέρνουν μαζί με ολόκληρο το μπουκάλι ρούμι για να σερβιριστείς όσο αντέχει η συνείδησή σου. Δεν είναι το φαγητό που θα θυμάσαι μετά από δέκα χρόνια. Είναι το φαγητό που ταιριάζει ακριβώς στο σκηνικό, και αυτό είναι πιο δύσκολο απ’ όσο ακούγεται.

Μια ειλικρινής επισήμανση: δεν πας στο Le Train Bleu για να ανακαλύψεις το επόμενο μεγάλο όνομα της γαστρονομίας. Η τιμή περιλαμβάνει την αίθουσα, και το ξέρεις από την αρχή. Όποιος περιμένει το δείπνο της χρονιάς θα απογοητευτεί. Όποιος περιμένει μια βραδιά που θα διηγείται, δεν θα απογοητευτεί ποτέ.

Μερικές πρακτικές συμβουλές. Κλείσε τραπέζι από νωρίς, ειδικά αν θες την κεντρική αίθουσα, και ζήτα την ρητά όταν κάνεις κράτηση. Η ώρα του μεσημεριού, με το φως της ημέρας να πέφτει από τα μεγάλα παράθυρα, δείχνει τα χρυσά και τους πίνακες πολύ καλύτερα από το βράδυ. Αν έχεις χρόνο πριν ή μετά, το μπαρ Big Ben του ίδιου χώρου, με το πιο ήρεμο, σχεδόν αποικιακό ύφος του, κάνει για ένα ποτό χωρίς πολλά λόγια. Και φόρεσε κάτι που να δικαιολογεί τον χώρο. Δεν υπάρχει αυστηρός κανόνας, αλλά ένα σακάκι δεν έχει χαλάσει ποτέ κανέναν εδώ μέσα.

Το πιο όμορφο ίσως είναι η αντίθεση. Έξω, ένας σταθμός σε διαρκή κίνηση. Μέσα, ένας χώρος που σταμάτησε να βιάζεται πριν από έναν αιώνα και δεν έχει σκοπό να ξαναρχίσει. Σε μια πόλη γεμάτη εστιατόρια με ωραίο σχεδιασμό, το Le Train Bleu έχει κάτι που δεν αγοράζεται: ιστορία που δεν χρειάζεται εξήγηση.
Le Train Bleu, Gare de Lyon, Place Louis-Armand, 75012 Παρίσι



