Οι δυνατοί άνθρωποι δακρύζουν όταν είναι μόνοι
Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την ξέρουμε. Είναι αργά, το σπίτι είναι ήσυχο, και κάτι ένα τραγούδι, μια σκέψη, τίποτα συγκεκριμένο σπάει κάτι μέσα σου. Και αφήνεσαι. Χωρίς κοινό, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς να χρειαστεί να το δικαιολογήσεις σε κανέναν. Αυτές οι στιγμές δεν σε κάνουν αδύναμο. Αντίθετα, είναι ίσως οι πιο ειλικρινείς στιγμές που έχεις.
Έχουμε μεγαλώσει με μια αντίληψη για τη δύναμη που είναι, αν το καλοσκεφτείς, βαθιά παιδική. Ο δυνατός άντρας δεν κλαίει. Ο δυνατός άντρας συνεχίζει. Ο δυνατός άντρας κοιτάει μπροστά και δεν κοιτάει πίσω, δεν κάθεται να λυπηθεί τον εαυτό του, δεν αφήνει τα συναισθήματα να τον παρασύρουν. Αυτή η αντίληψη έχει χτίσει γενιές ανθρώπων που δεν ξέρουν τι νιώθουν, που δεν έχουν μάθει να το λένε, και που στο τέλος πληρώνουν ένα τίμημα που δεν το είδαν να έρχεται.
Η αλήθεια είναι διαφορετική και πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Οι άνθρωποι που έχουν πραγματική δύναμη, αυτοί που έχουν χτίσει κάτι, που έχουν περάσει από κάτι, που έχουν σταθεί όρθιοι σε στιγμές που άλλοι θα είχαν καταρρεύσει, κλαίνε. Όχι στα κοινά, όχι για εντυπώσεις, όχι για να δείξουν ότι είναι “ανθρώπινοι” με τον τρόπο που το κάνει κάποιος για τα social media. Κλαίνε όταν είναι μόνοι. Κλαίνε γιατί έχουν αρκετή επαφή με τον εαυτό τους ώστε να το επιτρέψουν. Και αυτό, ακριβώς αυτό, είναι που τους κρατάει ακέραιους.
Σκέψου το αλλιώς. Το να μην κλαις δεν σημαίνει ότι δεν πονάς. Σημαίνει ότι δεν έχεις βρει τρόπο να αφήσεις τον πόνο να φύγει. Κι αυτός ο πόνος μένει. Μαζεύεται κάπου εκεί μέσα, αθόρυβα, και βγαίνει αλλού. Στον τόνο της φωνής σου, στην αντίδρασή σου σε μικροπράγματα, στην απόσταση που βάζεις από τους ανθρώπους που σε νοιάζονται. Ο άντρας που δεν έχει κλάψει εδώ και χρόνια δεν είναι δυνατός. Είναι γεμάτος.
Ο Στωικισμός, που έχει γίνει η αγαπημένη φιλοσοφία του σύγχρονου άντρα και που όλοι ξαφνικά διαβάζουν Μάρκο Αυρήλιο στο Instagram, έχει παρεξηγηθεί αρκετά. Οι Στωικοί δεν έλεγαν να μην νιώθεις. Έλεγαν να μην αφήνεις αυτό που νιώθεις να σε ελέγχει. Υπάρχει τεράστια διαφορά. Το να κλαις μόνος σου, να επεξεργαστείς κάτι δύσκολο, να αναγνωρίσεις τι σε πόνεσε και γιατί, αυτό δεν είναι να “χάνεις τον έλεγχο”. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που περιγράφουν τα κείμενα που διαβάζεις με τόση προσοχή.
Υπάρχει κάτι βαθιά αρρενωπό, αν θέλεις να το δεις έτσι, στο να είσαι αρκετά θαρραλέος ώστε να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου. Ο κόσμος έξω είναι εύκολος. Βάζεις ένα πρόσωπο, ακολουθείς έναν ρόλο, λειτουργείς. Το δύσκολο είναι η στιγμή που κλείνεις την πόρτα και μένεις μόνος με αυτό που πραγματικά είσαι. Οι περισσότεροι αποφεύγουν αυτή τη στιγμή με κάθε τρόπο. Με τηλεόραση, με αλκοόλ, με κινητό, με οτιδήποτε γεμίζει τη σιωπή πριν προλάβει να μιλήσει.
Οι δυνατοί άνθρωποι δεν αποφεύγουν τη σιωπή. Κάθονται μέσα σε αυτήν.
Και μερικές φορές, μέσα σε αυτή τη σιωπή, κλαίνε. Για κάτι που έχασαν. Για κάποιον που δεν είναι πια εκεί. Για μια εκδοχή του εαυτού τους που άφησαν πίσω γιατί έπρεπε να γίνουν πιο σκληροί, πιο γρήγοροι, πιο αποτελεσματικοί. Για την κούραση που δεν παραδέχτηκαν σε κανέναν. Για την αγάπη που ένιωσαν και δεν είπαν.
Αυτά τα δάκρυα δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη ότι ζεις με πραγματική παρουσία μέσα στη ζωή σου. Ότι δεν έχεις απενεργοποιήσει τον εαυτό σου για να τα βγάλεις πέρα. Ότι ακόμα νιώθεις, ακόμα σε αγγίζουν τα πράγματα, ακόμα είσαι εκεί.
Η γενιά μας έχει μάθει να θαυμάζει την αναλγησία. Τον άντρα που δεν τον αγγίζει τίποτα, που είναι πάντα “cool”, που δεν επενδύει συναισθηματικά γιατί αυτό τον κάνει ευάλωτο. Αυτός ο άντρας δεν είναι δυνατός. Είναι απλώς καλά προστατευμένος. Και η προστασία δεν είναι δύναμη. Είναι φόβος με καλύτερο styling.
Η πραγματική δύναμη έχει άλλη υφή. Είναι πιο ήσυχη, πιο σίγουρη, και δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Ο άντρας που έχει κλάψει μόνος του, που έχει καθίσει με τον πόνο του και δεν τον έχει σπρώξει κάτω από το χαλί, είναι πιο ελεύθερος από αυτόν που δεν το έχει κάνει ποτέ. Έχει λιγότερα φορτία. Λιγότερα που κρύβει. Λιγότερα που φοβάται να δουν οι άλλοι.
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς μόνος σου και κάτι θα σπάσει μέσα σου, μην το πολεμήσεις. Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις, δεν χρειάζεται να το αναλύσεις, δεν χρειάζεται να ντραπείς για αυτό. Απλώς άσε το να συμβεί. Θα φύγεις από εκείνη τη στιγμή ελαφρύτερος. Και αυτό, στο κάτω κάτω, είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι δυνατοί άνθρωποι.
